Η τοπική αυτοδιοίκηση στον Δήμο Κορινθίων έχει μακρά ιστορία εντάσεων, ανακατατάξεων και εσωτερικών ισορροπιών που συχνά δοκιμάζουν την αντοχή κάθε δημοτικής αρχής. Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά τα δημοτικά πράγματα γνωρίζουν ότι οι αλλαγές σε σχήματα διοίκησης δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι σχεδόν αναπόφευκτες. Εκείνο που αλλάζει κάθε φορά είναι ο τρόπος που αυτές οι αλλαγές διαβάζονται πολιτικά και επικοινωνούνται προς την κοινωνία.
Στο τοπικό περιβάλλον των Κορινθίων, όπου οι προσωπικές σχέσεις, οι παλιοί συσχετισμοί και οι άτυπες ισορροπίες παίζουν συχνά μεγαλύτερο ρόλο από τα θεσμικά όρια, κάθε αναδιάταξη γεννά όχι μόνο δυσαρέσκεια αλλά και φημολογία. Οι «διαρροές», τα μισόλογα και τα υπονοούμενα αποτελούν σχεδόν πάγια πρακτική – όχι όμως και δικαιολογία.
Η άποψη ότι σε τέτοιες στιγμές απαιτείται πολιτικό ξεκαθάρισμα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στον Δήμο Κορινθίων. Η εμπειρία έχει δείξει ότι όταν οι ρόλοι παραμένουν θολοί και οι στάσεις διπλές, το τίμημα δεν το πληρώνει μόνο η εκάστοτε δημοτική αρχή αλλά η ίδια η λειτουργία του Δήμου. Καθυστερήσεις σε αποφάσεις, διοικητική αδράνεια και σύγχυση προς τους πολίτες είναι γνωστά αποτελέσματα αυτής της εσωστρέφειας.
Ταυτόχρονα, όμως, η Κόρινθος έχει πληρώσει στο παρελθόν και το αντίθετο άκρο: τη μετατροπή της «ενότητας» σε άτυπο κανόνα σιωπής. Όταν κάθε διαφοροποίηση ερμηνεύεται ως απειλή και όχι ως πιθανή συμβολή, τότε η αυτοδιοίκηση παύει να είναι συλλογικό εγχείρημα και μετατρέπεται σε στενό διοικητικό μηχανισμό. Και αυτό δεν είναι ούτε υγιές ούτε αποτελεσματικό.
Η πραγματική παθογένεια στην τοπική πολιτική σκηνή δεν είναι η διαφωνία. Είναι η απουσία καθαρών θέσεων. Η εμπειρία των Κορινθίων δείχνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα προκύπτει όταν κάποιοι εμφανίζονται θεσμικά συναινετικοί, αλλά πολιτικά λειτουργούν αλλού. Όταν άλλα λέγονται εντός των οργάνων και άλλα διοχετεύονται εκτός. Αυτή η διπλή γλώσσα είναι που διαχρονικά έχει φθείρει διοικήσεις και έχει ενισχύσει την καχυποψία των πολιτών απέναντι στο σύνολο του πολιτικού συστήματος της πόλης.
Το επιχείρημα ότι ο δήμαρχος φέρει την τελική ευθύνη είναι απολύτως συμβατό με την αυτοδιοικητική πραγματικότητα των Κορινθίων. Οι πολίτες επιλέγουν ηγεσία με συγκεκριμένη εντολή. Όμως η ίδια αυτή πραγματικότητα απαιτεί και στελέχη που είτε στηρίζουν καθαρά είτε διαφωνούν ανοιχτά. Ο ενδιάμεσος χώρος των προσωπικών στρατηγικών, που τόσο συχνά έχει εμφανιστεί στο παρελθόν, είναι αυτός που τελικά αποδεικνύεται τοξικός.
Η κοινωνία της Κορίνθου, μικρή αλλά πολιτικά έμπειρη, έχει μάθει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές. Δεν συγκινείται από εσωτερικές ισορροπίες, ούτε από παιχνίδια επιρροής. Κρίνει με βάση το απτό αποτέλεσμα: δρόμους, έργα, καθαριότητα, καθημερινότητα, σχέδιο. Και σε αυτή την κρίση, όσοι επενδύουν στο παρασκήνιο συνήθως εκτίθενται – ίσως όχι άμεσα, αλλά αναπόφευκτα.
Το πραγματικό διακύβευμα, λοιπόν, για τη δημοτική διοίκηση δεν είναι απλώς η πειθαρχία. Είναι η πολιτική εντιμότητα. Να ειπωθούν τα πράγματα όπως είναι, να αναληφθούν οι ρόλοι με ευθύνη και να σταματήσει η παλιά, γνώριμη πρακτική της Κορίνθου: το «ναι» μπροστά και το «όχι» πίσω από κλειστές πόρτες.
Γιατί αν κάτι έχει διδάξει η τοπική αυτοδιοικητική εμπειρία, είναι ότι οι μάσκες μπορεί να φοριούνται εύκολα – αλλά σπάνια αντέχουν μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Ανάλυση – Άποψη: Exantas Newsroom
