Η δήλωση του Νίκου Σταυρέλη δεν είναι απλώς μια ανακοίνωση συνεργασίας. Είναι μια πολιτικά υπολογισμένη κίνηση, σχεδιασμένη να προκαλέσει θετικό πρόσημο πριν καν τεθεί οποιοδήποτε ερώτημα.
«Ο συνοικισμός δυναμώνει. Ορίστηκε σήμερα άμμισθος ειδικός συνεργάτης, ένας άνθρωπος της προσφοράς, ο Γιώργος Ζορμπάς. Και έρχονται κι άλλα.»
Η λέξη–κλειδί εδώ δεν είναι ούτε ο συνοικισμός, ούτε καν το πρόσωπο. Είναι το «άμισθος». Τονίζεται, προβάλλεται, σχεδόν υπογραμμίζεται. Όχι τυχαία.
Σε μια εποχή όπου οι πολίτες έχουν κουραστεί να βλέπουν «ημέτερους» σε θέσεις ειδικών συνεργατών, η άμισθη ιδιότητα λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι σε κάθε πιθανή κριτική. Είναι σαν να λέγεται εκ των προτέρων: «μην τολμήσει κανείς να μιλήσει για εξυπηρετήσεις».
Όμως εδώ γεννιέται το πρώτο ουσιαστικό ερώτημα: αν μια θέση είναι τόσο σημαντική ώστε να ενισχύει τον συνοικισμό, γιατί είναι άμισθη;
Και αντίστροφα: αν είναι άμισθη, ποια ακριβώς είναι η βαρύτητα και η θεσμική της ισχύς;
Ο χαρακτηρισμός «άνθρωπος της προσφοράς» ακούγεται ωραίος. Είναι όμως πολιτικά ασφαλής και ταυτόχρονα επικίνδυνα γενικός. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται με προθέσεις, αλλά με μετρήσιμα αποτελέσματα.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από συμβολικές τοποθετήσεις, αλλά από ρόλους με ξεκάθαρο αντικείμενο, ευθύνη και λογοδοσία. Διαφορετικά, η προσφορά κινδυνεύει να μείνει στο επίπεδο της αφήγησης.
«Και έρχονται κι άλλα»: προειδοποίηση ή προαναγγελία; Η φράση αυτή είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική. Δεν ενισχύει απλώς το μήνυμα – δεσμεύει πολιτικά. Γιατί αν τα «κι άλλα» ακολουθήσουν την ίδια λογική, τότε μιλάμε για μια στρατηγική. Αν όχι, τότε η σημερινή ανακοίνωση θα εκληφθεί ως επικοινωνιακό τέχνασμα και τίποτα παραπάνω.
Ο συνοικισμός δεν «δυναμώνει» επειδή ανακοινώνονται άμισθες συνεργασίες μπροστά στην κάμερα, ούτε επειδή επιδεικνύονται αποφάσεις. Δυναμώνει όταν αλλάζει κάτι χειροπιαστό στην καθημερινότητα των ανθρώπων του.
Και εκεί, καμία λέξη —ούτε «άμισθος», ούτε «προσφορά»— δεν αρκεί από μόνη της.
Ανάλυση – Άποψη: Βελιτσίστας Θωμάς
