Η δημόσια τοποθέτηση του Γιάννη Σιάτου δεν είναι μια ακόμη κομματική ανάρτηση στο θερμό κλίμα των ημερών. Είναι μια πολιτική καταγγελία με σαφές περιεχόμενο, συγκεκριμένα πρόσωπα και ξεκάθαρη στόχευση: τον ρόλο της Περιφερειακής Αρχής Πελοποννήσου και ειδικότερα τη συμμετοχή του Μάρκου Λέγγα στον διάλογο με τον Πρωθυπουργό, υπό την ιδιότητα του «εκπροσώπου αγροτών».
Πίσω από τις βαριές εκφράσεις και την οξύτητα της γλώσσας, αναδεικνύεται ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος εκπροσωπεί ποιον και με ποια νομιμοποίηση;
Η καταγγελία ότι περιφερειακός σύμβουλος της παράταξης Πτωχού εμφανίστηκε «δήθεν ως αγρότης» δεν αφορά απλώς την προσωπική ιδιότητα του κ. Λέγγα. Αφορά τον διπλό ρόλο που ανέλαβε: αιρετός της Περιφέρειας από τη μία, εκπρόσωπος αγροτικού μπλόκου από την άλλη.
Σε περιόδους κοινωνικών κινητοποιήσεων, αυτή η διπλή ταυτότητα δεν είναι ουδέτερη. Αντίθετα, είναι εκρηκτική. Όταν δε συνοδεύεται από δηλώσεις που απαξιώνουν τα μπλόκα, μιλώντας για «αγροτοπατέρες» και «μενού», τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό και γίνεται βαθιά πολιτικό.
Η φράση-κλειδί της ανάρτησης Σιάτου δεν είναι οι χαρακτηρισμοί. Είναι η λέξη «στημένος». Γιατί αν ο διάλογος εκλαμβάνεται ως προσχηματικός και οι συμμετέχοντες ως προεπιλεγμένοι, τότε δεν μιλάμε για διάλογο, αλλά για μηχανισμό εκτόνωσης και διάσπασης.
Η κριτική προς την Περιφερειακή Αρχή Πτωχού δεν είναι καινούργια. Αυτό που αλλάζει είναι η έντασή της και το πολιτικό της βάθος. Η κατηγορία ότι εδώ και δύο χρόνια δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική παρέμβαση υπέρ των αγροτών, μετατρέπει την τρέχουσα στάση από «αστοχία» σε συνειδητή επιλογή.
Η ανάρτηση υποστηρίζει ότι η Περιφέρεια λειτουργεί όχι ως θεσμικός υπερασπιστής του πρωτογενούς τομέα, αλλά ως πολιτικό ανάχωμα απέναντι στις κινητοποιήσεις. Αν αυτό ισχύει –και αυτό είναι το στοίχημα της πολιτικής αντιπαράθεσης– τότε εξηγείται και η επιλογή συγκεκριμένων προσώπων στον διάλογο του Μαξίμου.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα μπλόκα που παραμένουν στον δρόμο αρνήθηκαν συλλογικά να συμμετάσχουν. Το μήνυμα ήταν σαφές: χωρίς πίεση, ο διάλογος δεν παράγει λύσεις.
Η ρητορική περί «δούρειου ίππου» και «διασπαστή» είναι σκληρή. Όμως δεν γεννήθηκε στο κενό. Γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον όπου:
- τα μπλόκα εμφανίζονται διχασμένα,
- οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται συλλογικά,
- και η πολιτική εκπροσώπηση μοιάζει θολή.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ο διάλογος είναι κακός ή καλός. Είναι όταν χρησιμοποιείται για να υποκαταστήσει τον αγώνα, όχι για να τον δικαιώσει. Και όταν αυτό γίνεται με πρόσωπα που έχουν σαφή κομματική και θεσμική ταυτότητα, τότε η καχυποψία είναι αναπόφευκτη.
Η ανάρτηση Σιάτου δεν κλείνει ένα θέμα. Το ανοίγει. Και το ανοίγει επικίνδυνα για όλους. Γιατί αν οι αγρότες της Πελοποννήσου δεν καταφέρουν να διατηρήσουν ενότητα, διαφάνεια και καθαρούς ρόλους, τότε ο αγώνας τους θα ηττηθεί όχι από την κυβέρνηση, αλλά από την εσωτερική του αποδόμηση.
Σε αυτό το πεδίο, οι μάσκες όντως πέφτουν. Το ερώτημα είναι ποιοι θα αντέξουν να μείνουν χωρίς αυτές.
Ανάλυση – Άποψη: Βελιτσίστας Θωμάς
