Μια δημόσια αντιπαράθεση στο Facebook μεταξύ του Βασίλη Πανταζή και του Δημήτρη Πρωτοπαπά άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τη δωρεάν δημοτική συγκοινωνία στην Κόρινθο, ένα θέμα που παραμένει πολιτικά φορτισμένο και νομικά περίπλοκο.
Αν και η διαδικτυακή σύγκρουση είχε έντονο προσωπικό τόνο, πίσω της υπάρχει ένα ουσιαστικό ζήτημα: Τι επιτρέπεται και τι όχι στο πλαίσιο των δημοτικών συγκοινωνιών και πόσο δεσμευτική είναι η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου;
Η απόφαση 18–17 και το πολιτικό της βάρος
Το Δημοτικό Συμβούλιο Κορινθίων ενέκρινε την πρόταση για δωρεάν δημοτική συγκοινωνία με 18 ψήφους υπέρ και 17 κατά.
Ο Δημήτρης Πρωτοπαπάς, εκπροσωπώντας την πλευρά της αντιπολίτευσης, τονίζει ότι:
-
η απόφαση είναι δεσμευτική,
-
η δημοτική αρχή οφείλει να τη σεβαστεί και να την εφαρμόσει,
-
η πλειοψηφία έδειξε καθαρά την πολιτική της βούληση.
Το επιχείρημα αυτό έχει πολιτική βάση: οι αποφάσεις του Δ.Σ. αποτελούν την επίσημη γραμμή του οργάνου, ακόμη κι όταν ψηφίζονται οριακά.
Ωστόσο, η υλοποίηση δεν είναι τόσο απλή.
Η γνωμοδότηση Ζυγούρη: προϋποθέσεις και όχι «λευκή επιταγή»
Ο Βασίλης Πανταζής απαντά ότι ο δημόσιος διάλογος αποκόβει σημαντικά στοιχεία, υπογραμμίζοντας ότι η γνωμοδότηση της δικηγόρου Μαρίας Ζυγούρη, πάνω στην οποία στηρίζεται μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας της αντιπολίτευσης:
-
περιέχει σαφείς προϋποθέσεις,
-
δεν επιτρέπει μονομερή ίδρυση δημοτικής συγκοινωνίας από τον Δήμο,
-
αναφέρει νομικά βήματα που προϋποθέτουν τη θέση και τον ρόλο του υπάρχοντος φορέα μεταφορών (ΚΤΕΛ).
Ο Πανταζής καλεί την άλλη πλευρά να παρουσιάσει το κείμενο «αυτούσιο», επιμένοντας ότι δεν επιδέχεται «μεταφράσεις» και αυθαίρετες ερμηνείες.
Δημόσιες πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ενισχύουν τη θέση αυτή:
η γνωμοδότηση εμφανίζεται να προβλέπει ότι ο Δήμος μπορεί να ιδρύσει δική του γραμμή μόνο αν αποδειχθεί θεσμικά ότι το ΚΤΕΛ δεν καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες ή αν υπάρξει συναίνεση του φορέα.
Το νομικό πλαίσιο: τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει ένας Δήμος;
Οι αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων είναι δεσμευτικές, αλλά:
-
υποχρεωτικά περνούν έλεγχο νομιμότητας από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση,
-
πρέπει να συμβαδίζουν με το εθνικό πλαίσιο περί αστικών συγκοινωνιών,
-
δεν μπορούν να παρακάμπτουν την αποκλειστικότητα γραμμών που έχει ήδη ανατεθεί (π.χ. στο ΚΤΕΛ).
Με απλά λόγια:
η απόφαση 18–17 εκφράζει τη βούληση, αλλά η εφαρμογή της απαιτεί νομικές διαδικασίες που δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Αυτό σημαίνει ότι:
-
Ο Πρωτοπαπάς έχει δίκιο πολιτικά: το Δημοτικό Συμβούλιο μίλησε.
-
Ο Πανταζής έχει δίκιο νομικά: η απόφαση δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς τις θεσμικές προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία και η γνωμοδότηση.
Πού βρίσκεται η ουσία της διαφωνίας;
Η αντιπαράθεση καταλήγει σε τρία βασικά σημεία:
Διαφορετική ανάγνωση της γνωμοδότησης Ζυγούρη
Η αντιπολίτευση την παρουσιάζει ως στήριγμα της απόφασης για δωρεάν δημοτική συγκοινωνία. Η δημοτική αρχή τονίζει ότι η γνωμοδότηση θέτει όρους που δεν μπορούν να παρακαμφθούν.
Πολιτική ερμηνεία της απόφασης του Δ.Σ.
Η μια πλευρά τη βλέπει ως νίκη και υποχρεωτική εφαρμογή. Η άλλη την αντιμετωπίζει ως μη υλοποιήσιμη χωρίς προϋποθέσεις.
Επιλογή μοντέλου λειτουργίας
Η νέα δημοτική αρχή φαίνεται να προτιμά συνεργασία με το ΚΤΕΛ και όχι καθαρά δημοτική συγκοινωνία. Αυτό δημιουργεί πολιτική ένταση με την αντιπολίτευση, η οποία σπρώχνει σε διαφορετική κατεύθυνση.
Η διαδικτυακή αντιπαράθεση φέρνει στην επιφάνεια ένα διπλό και πραγματικό ζήτημα:
-
Πολιτικά, η απόφαση 18–17 ορίζει καθαρά τη βούληση του Δημοτικού Συμβουλίου.
-
Νομικά, η εφαρμογή της απαιτεί μια σειρά από βήματα και προϋποθέσεις που δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί ή ξεκινήσει.
Σε τελική ανάλυση, η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβίζεται σε προσωπικές αιχμές.
Το κρίσιμο ζητούμενο για τους δημότες είναι:
-
αν η πόλη μπορεί να αποκτήσει ένα σύγχρονο και αξιόπιστο σύστημα μεταφοράς,
-
με ποιους όρους,
-
και σε ποιο χρονοδιάγραμμα.
Μέχρι τότε, ο δημόσιος διάλογος —είτε στα social media είτε στα δημοτικά όργανα— παραμένει ανοικτός.
