Τις τελευταίες εβδομάδες, το Επιμελητήριο Κορινθίας βρίσκεται για ακόμη μία φορά στο κέντρο μιας έντονης δημόσιας συζήτησης, η οποία τροφοδοτείται κυρίως από σειρά δημοσιευμάτων τοπικών και πανελλαδικών μέσων. Η επαναλαμβανόμενη προβολή του ίδιου θέματος —με σχεδόν όμοιο περιεχόμενο από τις προηγούμενες ημέρες— έχει προκαλέσει απορίες στην επιχειρηματική κοινότητα, αλλά και στην τοπική κοινωνία: πρόκειται για δημοσιογραφική επιμονή ή για μια πολιτικά καθοδηγούμενη στοχοποίηση;
Το ερώτημα αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο. Ιδίως όταν η συζήτηση αφορά έναν θεσμό, και μάλιστα τον θεσμό που εκπροσωπεί τις επιχειρήσεις της Κορινθίας.
Η θεσμική διάσταση της υπόθεσης
Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου, ως επικεφαλής ενός φορέα που έχει χιλιάδες μέλη, είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί με διαφάνεια, αλλά και με υπευθυνότητα. Η διοικητική διαχείριση, οι διαδικασίες, η παράδοση παραδοτέων και η ενημέρωση των παρατάξεων είναι ζητήματα που οφείλουν να γίνονται με θεσμικό τρόπο — και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.
Την ίδια στιγμή όμως, και αυτό συχνά παραλείπεται στη δημόσια σφαίρα, κανένας θεσμικός μπορεί να λειτουργεί αποδοτικά όταν βρίσκεται σε μόνιμο καθεστώς δημοσιογραφικής πίεσης, καθημερινών επιθέσεων ή ετεροκαθορισμού του έργου του από εξωθεσμικούς παράγοντες.
Η θεσμική ισορροπία απαιτεί και τα δύο:
-
διαφάνεια,
-
αλλά και σεβασμό προς αυτούς που εκτελούν το έργο τους.
Η επαναφορά του ίδιου θέματος: εύλογα ερωτήματα
Το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται ότι συγκεκριμένα μέσα επανέρχονται με ιδιαίτερη επιμονή στο ίδιο ζήτημα σχετικά με το Επιμελητήριο. Η επιμονή αυτή, από μόνη της, δεν είναι παράτυπη — τα media έχουν δικαίωμα να ερευνούν, να επιμένουν και να αναδεικνύουν θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος.
Ωστόσο, όταν η δημοσιογραφική κάλυψη:
-
αναπαράγει ξανά το ίδιο περιεχόμενο,
-
χωρίς νέα δεδομένα,
-
με ένταση που υπερβαίνει τη βαρύτητα του θέματος,
-
και σε χρονικά διαστήματα που προδίδουν επικοινωνιακό ρυθμό,
τότε η κοινωνία εύλογα αναρωτιέται αν η επιμονή αυτή υπηρετεί την ενημέρωση ή την αντιπαράθεση.
Τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο το περιεχόμενο, αλλά και την στόχευση.
Ο Πρόεδρος στο επίκεντρο — αλλά όχι στο εδώλιο
Στη δημόσια συζήτηση, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου εμφανίζεται σχεδόν ως “κατηγορούμενος” πριν ακόμη υπάρξει επίσημη διαδικασία ελέγχου ή αξιολόγησης. Κι αυτό είναι προβληματικό, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για τη λειτουργία κάθε θεσμού.
Η δημοκρατία βασίζεται στην αρχή: “Έλεγχος, ναι. Προδικασμένος ένοχος, όχι.”
Ο Πρόεδρος έχει δικαίωμα:
-
να παρουσιάσει τις διαδικασίες με τον τρόπο που προβλέπουν οι κανονισμοί,
-
να οργανώσει το έργο του χωρίς πίεση και τελεσίγραφα,
-
να λειτουργεί θεσμικά και όχι υπό συνεχή επικοινωνιακή πολιορκία.
Οι καθυστερήσεις, οι τεχνικές δυσκολίες ή τα διοικητικά ζητήματα είναι κοινός τόπος σε δημόσιους φορείς. Δεν αποτελεί αυταπόδεικτη ενοχή το γεγονός ότι δεν ικανοποιούνται άμεσα αιτήματα, ειδικά όταν αυτά αφορούν υλικό που απαιτεί χρόνο προετοιμασίας.
Η ανάγκη για νηφαλιότητα και δικαιοσύνη
Η Κορινθία έχει ανάγκη από θεσμική ηρεμία, σοβαρότητα και συνεργασία — όχι από πληροφοριακό θόρυβο και εντυπώσεις. Το Επιμελητήριο πρέπει να συνεχίσει το έργο του: στήριξη επιχειρήσεων, προγράμματα ανάπτυξης, εξωστρέφεια, καινοτομία.
Ο δημόσιος λόγος, αντί να λειτουργεί τιμωρητικά ή διχαστικά, οφείλει να λειτουργεί εποικοδομητικά.
Η κριτική είναι απαραίτητη. Η στοχοποίηση όμως, όταν προκύπτει από επαναλαμβανόμενη χρήση ίδιου υλικού χωρίς πρόσθετα στοιχεία, δεν ενισχύει τη δημοκρατία — την αποδυναμώνει.
Υπεράσπιση της θεσμικότητας, όχι της ατιμωρησίας
Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου, όπως κάθε θεσμικός, έχει ευθύνη και υποχρεώσεις.
Έχει όμως και δικαιώματα.
Το σημαντικότερο από αυτά είναι το δικαίωμα:
-
να κρίνεται με βάση τα πραγματικά στοιχεία,
-
να λογοδοτεί σε θεσμικά όργανα — όχι σε κύκλους πίεσης,
-
να μην μετατρέπεται σε στόχο επικοινωνιακής εξόντωσης,
-
να εργάζεται για το Επιμελητήριο χωρίς να υπονομεύεται το κύρος του φορέα.
Η δημόσια συζήτηση χρειάζεται καθαρότητα, όχι θόρυβο. Διαφάνεια, όχι εντυπώσεις. Επιχειρήματα, όχι σκιές.
Και πάνω απ’ όλα, σεβασμό στον θεσμό και στους ανθρώπους που τον υπηρετούν.
Επιμέλεια άρθρου – Άποψη: Βελιτσίστας Θωμάς
