Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, ο δημόσιος διάλογος γύρω από το Επιμελητήριο Κορινθίας έχει λάβει έντονη διάσταση, με συνεχόμενα δημοσιεύματα σε τοπικά και πανελλαδικά μέσα, καθώς και με επίσημες αναρτήσεις εκλεγμένων μελών της αντιπολίτευσης. Η συζήτηση επικεντρώνεται στο πρόγραμμα «Ενημέρωση για την υπεύθυνη κατανάλωση οίνων», ένα έργο που πράγματι διαθέτει υψηλό προϋπολογισμό και, λόγω της φύσης του, εύλογα απαιτεί πλήρη τεκμηρίωση και διαφάνεια.
Ωστόσο, το επικοινωνιακό περιβάλλον φαίνεται να έχει φορτιστεί σε βαθμό που δυσκολεύει την ψύχραιμη αξιολόγηση των γεγονότων.
Η ανακοίνωση του κ. Αθ. Δούρου και τα εύλογα ερωτήματα
Ο κ. Αθανάσιος Δούρος, σε εκτενή δημόσια ανακοίνωσή του, παρουσιάζει τη δική του εμπειρία και τα αιτήματά του για παραδοτέα, τεκμηρίωση και διαφάνεια. Τα ερωτήματα που θέτει —τόσο για τις διαδικασίες όσο και για την ποιότητα και πληρότητα των παραδοτέων— αποτελούν θεμιτό μέρος του ρόλου της αντιπολίτευσης μέσα σε ένα συλλογικό όργανο.
Η αναφορά του σε:
-
μη παράδοση υλικού,
-
απουσία της διοίκησης από προγραμματισμένο ραντεβού,
-
παράδοση περιορισμένων εγγράφων,
-
αναμονή περαιτέρω υλικού σε ηλεκτρονική μορφή,
δημιουργεί ένα πλαίσιο προβληματισμού, το οποίο και μεταφέρει δημόσια.
Και είναι πράγματι χρήσιμο, σε επίπεδο θεσμικής λειτουργίας, να ζητείται διαφάνεια, λογοδοσία και τεκμηρίωση.
Η άλλη πλευρά: Μια διοίκηση που καλείται να απαντήσει, αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον πίεσης
Το σημείο στο οποίο η συζήτηση “θολώνει” είναι ότι μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει επίσημη, ολοκληρωμένη απάντηση από την πλευρά του Προέδρου ή της Διοίκησης, πέρα από προφορικές δεσμεύσεις ή μερική παράδοση υλικού.
Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα:
-
έλλειψη παραδοτέων,
-
πρόθεση απόκρυψης,
-
ή παραβίαση διαδικασιών.
Οι διοικητικοί μηχανισμοί των Επιμελητηρίων είναι συχνά πολύ πιο περίπλοκοι απ’ ό,τι παρουσιάζεται στη δημόσια συζήτηση.
Συχνά απαιτούν:
-
συγκέντρωση πολύπλοκων φακέλων,
-
νομικές εγκρίσεις,
-
έλεγχο συμβάσεων και τιμολογίων,
-
διασταύρωση στοιχείων με φορείς χρηματοδότησης.
Σε αυτά προστίθεται το γεγονός ότι ένα έργο τριετίας —ιδιαίτερα ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενο— διαθέτει πολύ μεγαλύτερο όγκο παραδοτέων από ό,τι μπορεί να παρουσιαστεί άμεσα σε 1–2 ημέρες.
Η καθυστέρηση στην παράδοση δεν ισοδυναμεί με έλλειψη διαφάνειας. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι η υπηρεσία δεν ήταν έτοιμη να παραδώσει ολοκληρωμένο, τυπικά καταγεγραμμένο φάκελο στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο.
Το επικοινωνιακό πρόβλημα: Όταν ο δημόσιος διάλογος τρέχει πιο γρήγορα από τη διοίκηση
Η πραγματική δυσκολία εδώ είναι επικοινωνιακή. Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου βρέθηκε στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας συζήτησης, ενώ δεν έχει ακόμη τοποθετηθεί με τρόπο προσωποποιημένο, σαφή, επίσημο και ολοκληρωμένο.
Και αυτή είναι η στιγμή όπου το επικοινωνιακό κενό γεμίζει:
-
με υποθέσεις,
-
με ερμηνείες,
-
με πιέσεις μέσω δημοσιευμάτων,
-
με επαναλαμβανόμενα άρθρα σε τοπικά μέσα που διαμορφώνουν κλίμα.
Η απουσία δήλωσης ή ενιαίας επίσημης ενημέρωσης αφήνει χώρο σε μια “μονόπλευρη” αφήγηση.
Η απαραίτητη υπεράσπιση σε επίπεδο αρχών — όχι προσώπων
Ανεξάρτητα από πολιτικές, παραταξιακές ή προσωπικές αντιπαραθέσεις, πρέπει να θυμόμαστε κάτι βασικό:
Κάθε θεσμός έχει δικαίωμα στον χρόνο που χρειάζεται για να παρουσιάσει ολοκληρωμένο και τυπικά ορθό υλικό, ειδικά όταν αφορά έργα ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.
Και κάθε εκλεγμένος Πρόεδρος έχει δικαίωμα στην προάσπιση της αξιοπρέπειας και της θεσμικής λειτουργίας του οργανισμού που εκπροσωπεί.
Η μέχρι τώρα δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να περιλαμβάνει:
-
χώρο για τη θέση της διοίκησης,
-
σεβασμό στην ανάγκη επεξεργασίας εγγράφων,
-
αποφυγή χαρακτηρισμών όπως «στρουθοκαμηλισμός» και «προσβολή»,
-
και κυρίως μια νηφάλια και θεσμική στάση από όλες τις πλευρές.
Προς μια πιο δημοκρατική και παραγωγική συζήτηση
Η αντιπολίτευση ορθά ζητά στοιχεία. Η διοίκηση ορθά θα πρέπει να τα παράσχει.
Αυτό όμως πρέπει να γίνει:
-
με αμοιβαίο σεβασμό,
-
χωρίς δημόσιες εντάσεις που πλήττουν το κύρος του Επιμελητηρίου,
-
χωρίς να δημιουργείται εικόνα κρίσης πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία ενημέρωσης.
Το Επιμελητήριο Κορινθίας είναι ένας θεσμός που υπηρετεί επιχειρήσεις, όχι πεδίο επικοινωνιακών αντιπαραθέσεων. Η λύση βρίσκεται:
-
στη θεσμική ψυχραιμία,
-
στην πληρότητα των επίσημων εγγράφων,
-
και στην εμπιστοσύνη ότι κάθε ζήτημα μπορεί να διευκρινιστεί όταν υπάρχει διάθεση εξηγήσεων και χρόνος προετοιμασίας.
Η συζήτηση για τη διαφάνεια είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά και απαραίτητη.
Η διοίκηση έχει υποχρέωση να απαντήσει.
Η αντιπολίτευση έχει δικαίωμα να ζητά στοιχεία.
Τα Μέσα οφείλουν να αναδεικνύουν το θέμα.
Αλλά όλα αυτά πρέπει να γίνονται με:
-
σεβασμό στους θεσμούς,
-
αποφυγή υπερβολής,
-
και κατανόηση ότι η αλήθεια σπάνια χωράει σε μια “έκτακτη ανακοίνωση”,
αλλά συντίθεται όταν όλες οι πλευρές μιλούν πλήρως, τεκμηριωμένα και χωρίς πίεση εντυπώσεων.
Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με κραυγές, αλλά με τεκμήρια και διάλογο.
Και σε αυτή τη φάση, ο δημόσιος διάλογος χρειάζεται περισσότερη νηφαλιότητα και λιγότερη επικοινωνιακή ένταση.
Άποψη – Ανάλυση: Βελιτσίστας Θωμάς
