Η ώρα των αποφάσεων πλησιάζει. Οι επικεφαλής είθισται αρχές κάθε νέου έτους να ανακοινώνουν θέσεις και ονόματα, συμβούλους και χαρτοφυλάκια. Παλαιότερα αυτές οι αλλαγές ήταν και αναμενόμενες και, τις περισσότερες φορές, χωρίς εκπλήξεις και τούτο διότι δήμαρχοι και νομάρχες (είμασταν ακόμα στην μεταρρύθμιση του Καποδίστρια) ήθελαν να εναλλάσσουν τα στελέχη αφενός για να τα κρατούν ευχαριστημένα και αφετέρου για να αποκτούν εμπειρία διοίκησης.
Στα χρόνια του Καλλικράτη οι συνηθισμένες αυτές αλλαγές έγιναν είδηση! Και τι είδηση! Με παρασκήνιο, μηνύματα και συμπεράσματα! Ειδικά δε στα χρόνια που η απλή αναλογική αφαίρεσε την αρχή της πλειοψηφίας και προσπάθησε – μάταια- να εισάγει ένα μοντέλο συνδιοίκησης που δεν κατόρθωσε παρά να ταλαιπωρήσει τους πολίτες και να δημιουργήσει σε αρκετές περιπτώσεις παρατάξεις «αυτοδιοικητικά τέρατα».
Στα χρόνια που διάγουμε αν υπάρξει αλλαγή χαρτοφυλακίου σημαίνει δυσαρέσκεια. Αν δοθεί χαρτοφυλάκιο σημαίνει επιβράβευση. Αν κάποιος παραμείνει στο χαρτοφυλάκιο του για το σύνολο της θητείας τότε λαμβάνει αμέσως τον χαρακτηρισμό του «εκλεκτού».
Πόση αλήθεια βρίσκεται όμως σε όλα αυτά;
Το σίγουρο είναι πως οι επικεφαλής προχωρούν σε αλλαγές, ετήσιες ή κάθε 2 έτη προκειμένου να έχουν όλα τα στελέχη τους ευχαριστημένα. Ο Πέτρος Τατούλης σαν Περιφερειάρχης Πελοποννήσου, στην κατεύθυνση αυτή, και λειτουργώντας με απίστευτη διπλωματία δημιούργησε το θεσμό των εντεταλμένων ώστε να καλύψει το πλήθος των στελεχών του. Ο τίτλος και οι αρμοδιότητες άλλωστε ήταν- και είναι ενδεχομένως- για τα περισσότερα στελέχη το ζητούμενο!
Είναι όμως οι αλλαγές αυτές δείγμα δυσαρέσκειας ή επιβράβευσης ή απλά «αναγκαίο αυτοδιοικητικό κακό»;
Η συζήτηση είναι επίκαιρη αφενός διότι ο καιρός των αλλαγών πλησιάζει, οι συζητήσεις ήδη γίνονται και η Κορινθία, σε επίπεδο Περιφέρειας είναι ο νομός εκείνος που αναπτύσσει την μεγαλύτερη παραφιλολογία. Το πιο πικάντικο παρασκήνιο. Πέρυσι ο Περιφερειάρχης Δημήτρης Πτωχός άλλαξε τα χαρτοφυλάκια του χωρικού της Αργολίδας ωστόσο «δεν άνοιξε μύτη» διότι φρόντισε απλά να ανταλλάξει δυο μεταξύ 2 συγκεκριμένων προσώπων. Ο Γιάννης Μαντζούνης απο χωρικός έγινε θεματικός και ο Βασίλης Σιδέρης απο θεματικός χωρικός.
Στην Κορινθία βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η παραφιλολογία θέλει τον σημερινό χωρικό Αναστάσιο Γκιολή να αντικαθίσταται. Η ίδια παραφιλολογία υποστηρίζει πως ο ίδιος εξέφρασε ήδη έντονα την δυσαρέσκεια του. Τί είναι αλήθεια και τί όχι το γνωρίζουν καλύτερα οι εμπλεκόμενοι ωστόσο…
Κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει, αναφορικά με τον γιατρό, το τεράστιο αποτύπωμα του στην τοπική κοινωνία, την πρωτιά – και μεγάλη διαφορά που καταγράφει απο τον 2ο- σε επίπεδο ψήφων και βεβαίως την βούληση του να παραμείνει στην θέση του δεδομένου οτι , όσο πλησιάζει και ο καιρός των εκλογών, είναι μια θέση που έχει μεγαλύτερη διάδραση με την κοινωνία (αυτή δεν αποκλείει την φθορά και την δυσαρέσκεια) και μεγαλύτερα αποτελέσματα ενδεχομένως.
Βέβαια, ο Τάσος Γκιολής ολοκληρώνει στα τέλη του έτους διετή θητεία στο χαρτοφυλάκιο κι αυτό ενδεχομένως να δίνει στον περιφερειάρχη το επιχείρημα της αλλαγής. Θα το χρησιμοποιήσει ο Δημήτρης Πτωχός ακόμα κι αν η δυσαρέσκεια που λέγεται είναι υπαρκτή;
Θα τολμήσει ο Περιφερειάρχης να δυσαρεστήσει ένα πρόσωπο 7.000 και πλέον σταυρών στην Κορινθία όταν ο 2ος εκλεγμένος απέχει 2.500 σταυρούς; Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως οι καιροί είναι εκλογικοί παρ ότι οι κάλπες θα στηθούν το 2028.
Και ποια η χρησιμότητα μιας ενδοπαραταξιακής αναταραχής όταν όλα τα εκλεγμένα στελέχη έχουν σήμερα χαρτοφυλάκια και δύνανται να δείξουν και να αποδείξουν τον εαυτό τους παράγοντας έργο απο τις θέσεις που ήδη κατέχουν; Ο καιρός σίγουρα δεν είναι για «πειράματα», σίγουρα δεν ευνοεί «προσωπικές φιλοδοξίες», κάθε είδους!
